Η ζωή μας, όπως και να το πάρουμε, έχει πλάκα. Τελεία και παύλα. Είτε μας συμβαίνουν τα χειρότερα, είτε τα καλύτερα, μοιάζει σαν κάποιος από κάπου ψηλά, κάπου μακριά, με τρόπο μεταφυσικό, ξοδεύει για «πάρτη μας» μεγάλες ποσότητες χιούμορ. Αυτό το αυθεντικό, το ωραίο, αλλά ακόμη και το άλλο. Το μαύρο και άραχνο.

Άλλωστε, ανέκαθεν οι σκέψεις, πως κάποιος γελά επειδή διασκεδάζει μ’ εμάς, γελά λόγω ημών, ή εις βάρος μας, θεωρούνται απολύτως φυσιολογικές, όπως και οι φράσεις: «Πολύ πλάκα!», «Μου κάνεις πλάκα;», οι οποίες αποκτούν θετική ή αρνητική διάσταση, καθώς χρησιμοποιούνται, αναλόγως με το χρωματισμό που τους δίνουμε.

Πέρα όμως από την πλάκα, σε κάθε περίπτωση, το γέλιο είναι απαραίτητο στη ζωή μας. Άλλωστε σύμφωνα με τις επιστημονικές έρευνες, μας ομορφαίνει και μας δίνει ζωή. Μας ανεβάζει με φυσικό τρόπο τη διάθεση, προλαμβάνει τις ασθένειες, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, καίει θερμίδες, γυμνάζει και αυξάνει τη μακροζωία. Ακόμη, δηλαδή και αν καταβρόχθιζα ολόκληρη, την πιο ακριβή ενυδατική-αντιρυτιδική-συσφικτική κρέμα προσώπου, που έχω αποκτήσει, τέτοιου είδους οφέλη δεν θα είχα.

Επιπλέον, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ χρησιμοποιούμε μόνο δεκαεπτά μυς του προσώπου μας για να γελάσουμε, από την άλλη, χρησιμοποιούμε σαράντα επτά για να κατσουφιάσουμε. Το οποίο με απλά λόγια σημαίνει, πως είναι προτιμότερο να γελάς, παρά να στραβώνεις τα μούτρα σου, αν θέλεις να αποφύγεις, προς το παρόν, τις επισκέψεις στους πλαστικούς χειρουργούς, εφόσον, μάλιστα, για να κάνεις μία ρυτίδα από το γέλιο, πρέπει να χαμογελάσεις περίπου 250.000 φορές.

Αναλογιζόμενη κάπως τη ζωή μου, συνειδητοποιώ πως τόσο οι φίλοι μου, όσο και η οικογένεια μου, ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που σε κάνουν να γελάς. Έχουμε, άλλωστε, περάσει άπειρο χρόνο χαχανίζοντας, έχουμε βρεθεί στα πατώματα, έχουμε χαζογελάσει, έχουμε κλάψει από τα γέλια κι έχουμε τρέξει ξεκαρδισμένοι στην τουαλέτα για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Μικροί και μεγάλοι.

Ακόμη θυμάμαι τη γιαγιά μου να γελάει ασταμάτητα με τα αστεία της Μαμάς μου και τη φίλη μου την Άλκηστη να ξελιγώνεται στο σινεμά με το που ξεκίνησε η προβολή της ταινίας «Τίγρης και Δράκος». Και στις δύο περιπτώσεις, πίστευα ό,τι θα «πέθαινα από τα γέλια», όπως ο φιλόσοφος Χρύσιππος, ο οποίος σύμφωνα με την παράδοση, πέθανε γελώντας για ένα αστείο, που ο ίδιος είπε, κάπου εκεί στα προ Χριστού.

Ας εξετάσουμε όμως και τι συμβαίνει και με το γέλιο στα συναισθηματικά μας. Ως προς τον σύντροφο που επιλέγεις, σίγουρα μπορείς να ερωτευτείς κάποιον για πολλούς λόγους. Αρχικά γιατί σε ελκύει η εμφάνιση σου, το μυαλό του, η σιγουριά του, οι κοινοί σας στόχοι.
Μπορεί, ακόμη, να ερωτευτείς την ασφάλεια και την εμπιστοσύνη που σου εμπνέει ή την δύναμη του.

Όλα τα παραπάνω, σαφώς, είναι σημαντικά, όμως, τελευταία, σκέφτομαι πως ίσως ο πιο ουσιώδης λόγος για να ερωτευτείς κάποιον, είναι γιατί έχει την ικανότητα να σε κάνει να γελάς.
Κι επειδή, η ζωή είναι αρκετές στιγμές δύσκολη, με καθημερινά άγχη, απώλειες και αρκετές απογοητεύσεις, πλέον πιστεύω πώς δίπλα μας χρειαζόμαστε ανθρώπους που μας κάνουν να γελάμε.

Φέρνοντας στο μυαλό μου σχέσεις του παρελθόντος, με θυμάμαι αρκετές φορές να συννεφιάζω, άλλες να κλαίω και να σιωπώ, ζώντας δίπλα σε ανθρώπους, που με χαρακτηριστική ευκολία μπορούσαν να μου ρουφήξουν όλη την θετική ενέργεια, τροφοδοτώντας την ακόρεστη πείνα τους για απαισιοδοξία και αρνητισμό.

Αυτά, λοιπόν, τα «ψυχολογικά βαμπίρ» που εγώ επέλεγα να συναναστραφώ- όπως κάνουν και πολλές φίλες μου- ζουν και αναπνέουν ανάμεσα μας, γιατί εμείς τους επιτρέπουμε να υπάρχουν και να μας εξαντλούν συναισθηματικά.

Και όπως, με το γέλιο ο εγκέφαλος απελευθερώνει τις βήτα-ενδορφίνες, τις φυσικές οπιούχες ουσίες με αναλγητική δράση, έτσι και ένας χαρούμενος σύντροφος που σε κάνει να γελάς, σε βοηθά να βλέπεις με άλλο μάτι τη ζωή, ακόμα και όταν τα πράγματα δεν πάνε τέλεια.

Αν, λοιπόν, γνωρίσατε έναν άνδρα που σας κάνει να γελάτε με τη ψυχή σας, κρατήστε τον στη ζωή σας! Είναι αυτός, άλλωστε, που μπορεί να σας προσφέρει τη ζωή που αξίζει να ζήσετε. Είναι ο άνθρωπος που θα σας φτιάχνει τη διάθεση, ακόμη και εν μέσω κρίσης.

La vita è bella, λοιπόν, όταν έχεις δίπλα σου αυτόν που σε κάνει να χαμογελάς. Εκείνον με τον οποίο μπορείς να κάνεις πλάκα, με την ίδια ευκολία που μπορείς να μιλήσεις για τα πιο σοβαρά θέματα. Τον άνδρα που μπορεί να μετατρέψει το άγχος σου σε εμπιστοσύνη, επιθυμώντας να είσαι χαρούμενη. Αυτός είναι ο άνδρας που θα σε κάνει να ανθίσεις, όπως κι εσύ οφείλεις να κάνεις το ίδιο γι’ αυτόν.

Και κάπως έτσι, καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχε η Τζέσικα Ράμπιτ στην ταινία «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;» όταν στην ερώτηση «μα τι βρίσκεις σε αυτόν τον λαγό;», εκείνη απάντησε αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη: «γιατί με κάνει να γελάω!»

Ψάξτε, επομένως, για τον δικό σας Ρότζερ! Είναι κάπου εκεί έξω. Σας μιλάω εκ πείρας.

Κι εκεί που ταλαιπωρούμαστε από χίλιες πλευρές: Χειμώνας, κρύο, ΕΦΚΑ, μειώσεις στους μισθούς, ερωτικές απογοητεύσεις, αυξήσεις στα τιμολόγια της ΔΕΗ, επιπλέον κιλά που εγκαταστάθηκαν από την εποχή των κουραμπιέδων, έρχεται εκείνη. Η Άνοιξη. Ο μόνος λόγος που, επί της ουσίας, καταφέρνουμε και αντέχουμε τις προηγούμενες δύο εποχές.

Η Άνοιξη είναι γένους θηλυκού. Είναι ό,τι πιο κοντινό σε μια almost40something γυναίκα, που ξέρει τι επιθυμεί, προσέχει τον εαυτό της και αγαπά να δημιουργεί. Η Άνοιξη έχει τα πάντα, όπως αυτή η γυναίκα. Έχει καλοκαιρία και κακοκαιρία. Έχει χαρές και νεύρα την ίδια στιγμή. Έχει όρεξη για οτιδήποτε νέο, αλλά και διάθεση να τα γκρεμίσει όλα.

Αυτή, λοιπόν, είναι η εποχή που τα πάντα αλλάζουν γύρω μας. Η ψυχολογία μας ανεβαίνει στο ζενίθ, μαζί με τους βαθμούς Κελσίου. Τα μάλλινα αλλάζουν θέση και τακτοποιούνται δίπλα σε λεβάντες. Τα χελιδόνια επιστρέφουν και χτίζουν φωλιές. Η φύση ανθίζει. Και, φυσικά, ύστερα έρχονται οι μέλισσες, μαζί με τους νέους έρωτες.

Οι έρωτες της Άνοιξης είναι εντελώς διαφορετικοί από τους έρωτες του καλοκαιριού, οι οποίοι ανέκαθεν χαρακτηρίζονταν ως εφήμεροι, όσο, δηλαδή, επιβιώνει το αλάτι πάνω στο δέρμα μας, πριν τελικώς ξεπλυθεί. Οι έρωτες της άνοιξης είναι αναζωογονητικοί. Θυμίσουν τη φύση που ξυπνά από τον βαθύ της ύπνο. Μοιάζουν με την πρώτη στιγμή που θα βρεθούμε κάτω από τον ήλιο σε μια παραλία. Τότε που με δυσκολία ανοίγουμε τα μάτια μας στο φως, αλλά ταυτοχρόνως επιθυμούμε διακαώς το άγγιγμά του.

Την Άνοιξη η ζωή είναι πιο ωραία. Οι ζακέτες ξεχνιούνται στα πιο απίστευτα μέρη, τα χαμόγελα εμφανίζονται συχνότερα, τα παγάκια επιστρέφουν στα ποτήρια και η οικονομική κρίση, μοιάζει, κάποιες φορές, αδύναμη να επηρεάσει την ψυχολογία μας.

Και κάπου εκεί, σκέφτεσαι την σοφία που κρύβεται πίσω από τη δημιουργία του κόσμου. Άλλωστε, πάντα μετά τη νύχτα ακολουθεί η μέρα, μετά τη βροχή έρχεται το ουράνιο τόξο, μετά τα δάκρυα προκύπτουν τα γέλια και μετά το Χειμώνα ξυπνά η Άνοιξη.

Τώρα είναι, που δοκιμάζουμε τη θερμοκρασία στη θάλασσα, βρέχοντας για λίγο τα πόδια μας. Τώρα είναι, που ονειρευόμαστε τις καλοκαιρινές διακοπές μας. Τώρα είναι, που πρέπει ν’ αποφασίσουμε, επιτέλους, τι μας κάνει ευτυχισμένους. Δεν υπάρχει λόγος και χρόνος για άλλες καθυστερήσεις. Το αποτέλεσμα του αγώνα έχει κριθεί από καιρό.

Ο Χειμώνας τελείωσε. Και στη φύση, αλλά και μέσα μας. Ας υποδεχθούμε, επομένως, την εποχή «φορώντας» το καλό μας πρόσωπο. Βελτιώνοντας τη ζωή μας. Προσέχοντας τον εαυτό μας. Ανθίζοντας. Ας μας κάνουμε, επιτέλους, το δώρο που επιθυμούμε. Μια ζωή που να μας αξίζει. Μοιρασμένη με φίλους, οικογένεια κι έναν σύντροφο. Με εκείνους, δηλαδή, που αποτελούν μέρος της ευτυχίας μας.

Άλλωστε, η ευτυχία, σχετίζεται με τις επιλογές μας. Και αυτήν την Άνοιξη, ξυπνώντας, κατά μία έννοια, από τη χειμερία νάρκη, που είτε έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας, είτε μας έχει επιβληθεί από «άλλους», ας αποφασίσουμε να επιλέξουμε σωστά.

Όπως η φύση αναγεννιέται, ας αναγεννηθούμε κι εμείς. Απομακρύνοντας από τη σκέψη μας την τοξικότητα του χειμώνα, των διαφόρων «άλλων» που μας περιτριγυρίζουν και των συντρόφων που απογοήτευσαν τις προσδοκίες μας.

Ας προχωρήσουμε, λοιπόν, με ό,τι μας κάνει να βελτιωνόμαστε, να εξελισσόμαστε και να νιώθουμε πως μέσα μας «θα ‘ναι σαν να μπαίνει η Άνοιξη».

Υ.Γ. Οι άνδρες που έρχονται με την Άνοιξη φορούν κολόνια και μυρίζουν όμορφα σαν ανθισμένος κήπος, ενώ το άρωμα τους που σε συνοδεύει συνέχεια, σε κάνει να νιώθεις πώς όλα θα πάνε καλά από εδώ και πέρα.